_____ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ


_____Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Μα όχι πια, μα όχι πιά άλλοι θεοί.
Θεός και βασιλιάς είναι ο Άνθρωπος.
Όμως ο Έρωτας, αυτός
Είναι η Μεγάλη Πίστη.
____________________Ρεμπώ

L' Amor che move il sole e l'altre stelle
(O Έρως που κινεί τον ήλιο και τα άλλα τ' άστρα)
____________________ Ντάντε Αλιγκιέρι


_____Ο Έρωτας δεν κήρυξε ποτέ δόγματα, δεν αναζήτησε μαθητές και οπαδούς, δεν προσπάθησε να προσηλυτίσει κανέναν, δεν ίδρυσε θρησκεία για να λατρεύεται, δεν έκανε ποτέ προπαγάνδα, δε συνεργάστηκε με καμμιά εξουσία για να επιβληθεί και να επικρατήσει, δεν έγινε ποτέ ιδιοκτησία καμμιάς ομάδας, κανενός έθνους, καμμιάς αυτοκρατορίας. Κι όμως, όλα τα όντα, από τους ανθρώπους μέχρι τα δέντρα και τα ζώα, από τις κάμπιες μέχρι τους ήλιους και τους γαλαξίες, είναι οπαδοί του, τον λατρεύουν, τον υπηρετούν, με χαρά. Δεν είναι λοιπόν αυτός ο πιο μεγάλος θεός;

_____Η περσική λέξη "ασίκης" (που διατηρεί και στη γλώσσα μας σχεδόν ακέρια την αρχική της σημασία), σημαίνει τόσο τον ερωτευμένο, όσο και τον ποιητή. Ο ερωτευμένος, για όσο διάστημα βρίσκεται στην ατμόσφαιρα του έρωτα είναι ποιητής. Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πως οι ερωτευμένοι γράφουν ποιήματα; Χρειάζεται να πούμε πως κι ο πιο άξεστος άντρας και η πιο αγράμματη νοικοκυρά, όταν γίνονται όργανα του έρωτα, συμπεριφέρονται και σκέφτονται με τρόπο θαυμαστό ή πως μιλούν ποιητικά; Χρειάζεται να πούμε ότι μόλις πέσουν από το επίπεδο του έρωτα, μόλις βγουν από την ατμόσφαιρα του έρωτα, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γίνονται αγνώριστοι;

_____Ο ποιητής είναι ένας ερωτευμένος με τη Ζωή, ένας (ευρισκόμενος) πριν από την πτώση (Αδάμ, Κάδμος, Κόσμος), ένας που έχει νικήσει τον ιστορικό χρόνο (τον Χρόνο - Κρόνο), και φανερώνει τα πράγματα στον ερωτικό τους χρόνο, στην Αγάπη, που είναι η Διαρκής Αστραπή.
_____Αλλά οι άνθρωποι δεν αντέχουν τον παράδεισο· κανένα κλουβί δεν μπορεί να κρατήσει την αστραπή. Γι αυτό οι ανθρώπινες κοινωνίες στάθηκαν πάντοτε αμυντικά και κάποτε επιθετικά, μπροστά στον κίνδυνο που αποτελούν γι' αυτές τόσο ο έρωτας όσο κι ο ποιητής.

_____Οι ερωτευμένοι, μέσα στον ενθουσιασμό τους (ένθε-οι), βιώνοντας την απόλυτη ικανοποίηση, ζώντας στη συν-ουσία, βλέπουν τα πράγματα στο αληθινό τους μέγεθος, γνωρίζουν την πραγματική τους αξία, γίνονται αθώοι κι αδίσταχτοι σαν παιδιά, και υπακούοντας μόνο στον κεραυνό του έρωτα που οιακίζει τα πάντα, δεν υποτάσσονται σε καμμιά ανθρώπινη εξουσία. Αυτό δεν συμφέρει τις κοινωνίες που θέλουν ανθρώπους γεμάτους άγνοια κι αισθήματα ενοχής, εύκολα υποτασσόμενους κι εύκολα ελεγχόμενους, έτοιμους να τραφούν με ψεύδη και υποκατάστατα. Εξάλλου, οι ερωτευμένοι, ζώντας στο παραδείσιο, θεϊκό επίπεδο, θυμίζουν στους ανθρώπους το επίπεδο εκείνο το οποίο θα έπρεπε να βρίσκονται οι άνθρωποι και δεν μπορούν να βρίσκονται, εξαιτίας του συνειδησιακού τους ύπνου και της πνευματικής τους οκνηρίας. Το επίπεδο αυτό φανερώνει στους ανθρώπους τη λειψότητά τους, γιαυτό και πρέπει να το εξαφανίσουν, όπως πρέπει να εξαφανίσουν κι εκείνους που υπενθυμίζουν την ύπαρξη του επιπέδου αυτού. Έτσι, τον μεν έρωτα, όταν δεν τον εξοντώνουν άμεσα, τον εξοντώνουν έμμεσα, υποβιβάζοντάς τον σε κάτι πλήρως ελεγχόμενο κι εναρμονισμένο με το επίπεδό τους: Τον γάμο. Όσο για τον ποιητή (νυμφίο- εραστή) αυτόν, όταν δεν τον σκοτώνουν, τον εξορίζουν ή τον φιμώνουν, με χίλιους δυο τρόπους.
_____Και βέβαια θεωρώ ποιητές - εραστές: Τον Κρίσνα (που τον σκότωσαν "κατά λάθος"), τον Ησίοδο (που τον δολοφόνησαν γιατί "αποπλάνησε μια κόρη"), τον Σωκράτη (που τον φαρμάκωσαν γιατί "έφερνε καινούριους θεούς και διέφθειρε την νεολαία"), τον Μεγαλέξανδρο (που τον δολοφόνησαν γιατί αξίωνε τον σεβασμό προς όλες τις φυλές κι ακόμη αξίωνε απ' όλους και κυρίως από τον εαυτό του, το φιλοσοφικώς, το ποιητικώς, το ερωτικώς κι εντέλει, το θεϊκώς ζην). Τον Ιησού (που τον σταύρωσαν γιατί "διέλυε τις οικογένειες και τη θρησκεία"), τον Μανσούρ αλ Χάλλατζ (που τον κομμάτιασαν γιατί ήταν "αιρετικός" και "θεοποίησε τον εαυτό του"), τον Ίμπν Ελ Αράμπι (που επανειλημμένα θέλησαν να δολοφονήσουν, γιατί έλεγε ότι "θρησκεία μου είναι ο έρωτας" και πως "το πρόσωπο του Θεού μπορείς να το δεις παντού και κυρίως σε μιαν ωραία γυναίκα"), τον Σαμψουντίν (που τον δολοφόνησαν, γιατί "ξεμυάλισε" τον Ρουμί), τον Ανδρόνικο Κομνηνό (που τον βασάνιζαν επι έξη μέρες, γιατί έδωσε προνόμια στον λαό και κυρίως γιατί ως άλλος Διόνυσος έφευγε συχνά προς τον Βόσπορο, στεφανωμένος με κισσό και συνοδευόμενος από τις γυναίκες που τον αγαπούσαν). Τέλος, τον Λόρκα (που τον εκτέλεσαν, γιατί "διέφθειρε την ισπανική κοινωνία") κι ακόμα τον Παζολίνι και τον Τζων Λέννον που τους δολοφόνησαν γιατί κατέστησαν λίαν επικίνδυνοι τόσο για την ιταλική οσο και για την παγκόσμια, (βυθισμένη στην άγνοια, στην απληστία, στην αδικία, στην ασχήμια και το έγκλημα) "άρχουσα" τάξη.

_____Αλλά τι γίνεται με την περίφημη προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει στη θέωση; Ιδού τι θα μπορούσε να μας αποκαλύψει ένας αρχαίος ελληνικός μύθος: _____Στους γάμους του Πηλέα και της Θέτιδας, προσκαλούνται όλοι οι θεοί, αλλά δεν προσκαλείται η θεά 'Ερις. Σ' ένα γεγονός, όπου πρωταγωνιστεί ο 'Ερως, αποκλείεται η 'Ερις.
_____Εδώ ο άνθρωπος θέλει να ενωθεί με το θεϊκό (θνητός που νυμφεύεται θεά), ακολουθώντας τη ριζωμένη στην άγνοια, ρομαντική και λαθεμένη άποψη, που θέλει τον μισό Κόσμο καλόν και τον άλλο μισό κακόν, αγνοώντας την ουροβόρο φύση του Κόσμου, όπου το "καλό" τρέφει το "κακό" κι όπου το "κακό" τρέφει το "καλό".
_____Αυτός που απορρίπτει τον μισό Κόσμο, αγνοώντας την ενιαία φύση του Κόσμου, δεν εννοεί ότι η απόρριψη του μισού Κόσμου, σημαίνει απόρριψη ολόκληρου του Κόσμου, και συνάμα, δεν εννοεί πως, η αποδοχή του μισού Κόσμου, σημαίνει αποδοχή ολόκληρου του Κόσμου.
_____Στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας, μέσω της Έριδος, απορρίπτεται και ο Έρως· μέσω του Έρωτος, προσκαλείται και η Έρις. Και πράγματι η Έρις είναι παρούσα στο γάμο αυτό, και δια του Έρωτος, δημιουργεί τον πιο φημισμένο πόλεμο που γνώρισε ποτέ το ελληνικό σύμπαν. Όσο για τον Έρωτα, είναι παρών, σ' όλη αυτή τη μακρόχρονη έριδα, μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος μνηστήρας, πολύ μακριά από την Ιωλκό, τη Σπάρτη, την Τροία ή το Αργός, στη βαθύκολπη πατρίδα του ποιητή*, στην Ιθάκη.
_____Αλλά ο έρωτας δύο ανθρώπων, στο ανώτερο επίπεδό του, μπορεί να γίνει αυτό που στην Ορθοδοξία ονομάζεται Πλήρωμα· αυτό που στον Ταοϊσμό και τον Βουδισμό αποτελεί την τελείωση και την θέωση και συμβολίζεται με την ένωση του Λωτού και του Κεραυνού.
_____Και βέβαια δεν είναι τυχαίο που μεγάλοι ποιητές τελειώνουν (και τελειοποιούν) το ποιητικό τους έργο με την ένωση των δύο κυρίαρχων και συμπληρωματικών στοιχείων του σύμπαντος, του αρσενικού και του θηλυκού:
_____Ο Ντάντε, ενώνει το φως με το τριαντάφυλλο, έτσι που το δαντικό σύμπαν γίνεται ένα τριαντάφυλλο από φως.
_____Κι ο Τ.Σ. Έλιοτ, ενώνει τη φωτιά με το τριαντάφυλλο. Να πως τελειώνουν τα Τέσσερα Κουαρτέτα:


Κι όλα θα πάν καλά και,
κάθε είδους πράγμα θ' αποβεί καλό
όταν οι γλώσσες από φλόγες διπλωθούν
μες στον στεφανωμένο κόμπο (η μπουμπούκι) της φωτιάς
κ' η φωτιά και το ρόδο γίνουν ένα.


_____Όσο για τον Σεφέρη, αυτός στο τέλος των "Ποιημάτων" του, ενώνει, τον "ακατανίκητο" ήλιο της μακρύτερης μέρας, με το εκατόφυλλο ρόδο που τα πέταλα του αποτελούνται από τα λαμπυρίσματα της θάλασσας του θερινού Ηλιοστασίου:

Ό,τι πέρασε πέρασε σωστά
κι εκείνα ακόμα που δεν πέρασαν,
πρέπει να καούν
τούτο το μεσημέρι που καρφώθηκε ο ήλιος
στην καρδιά του εκατόφυλλου ρόδου.


_____(Ήλιος: Αιώνιο πνεύμα, πύρινο στοιχείο, αρσενική αρχή, άντρας. Εκατόφυλλο ρόδο: Η κλεισμένη στον καιρό εκατόχρονη ανθρώπινη ζωή, το υγρό στοιχείο, η θηλυκή αρχή, η γυναίκα).
_____Εξάλλου, όταν ο ήλιος χαμηλώνει πάνω στη θάλασσα, η σγουρή δορά της θάλασσας γίνεται χρυσή. Το χρυσόμαλλο κριάρι, είναι η ένωση του ήλιου και της θάλασσας, είναι ο Αμνός πριν χωριστεί σε Φρίξο (αρσενικό, ηλιακό στοιχείο) και Έλλη (θηλυκό, θαλάσσιο στοιχείο). Έτσι το Ταξίδι των Αργοναυτών, για να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, είναι μύηση στον Έρωτα. Ο χωρισμός του Φρίξου και της Έλλης, γίνεται ερωτική ένωση σ' ένα άλλο επίπεδο, όταν την πρώτη νύχτα του ερωτά τους, ο Ιάσων και η Μήδεια, τυλίγονται στο χρυσόμαλλο δέρας. Το χρυσόμαλλο δέρας, είναι η ένωση του ήλιου και της θάλασσας, του αρσενικού και του θηλυκού στοιχείου, που μέσα στην ένωσή τους, δημιουργούν την αιωνιότητα.
_____Κι ο Ρεμπώ; Στα δεκαέξι του, στα δεκαεφτά του, είναι ήδη ένας μυημένος στον Κοσμικό Έρωτα. Ιδού:

-Βρέθηκε
-Ποιο;
-Η αιωνιότητα.
-Είναι η ένωση τον ήλιου και της θάλασσας.

__________________
_____* Σύμφωνα με το χρησμό του πήρε από την Πυθία ο αυτοκράτωρ Αδριανός, πατρίδα τον Ομήρου είναι η Ιθάκη.



_____Μ Ε Ρ Ι Κ Α __Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α


ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Είτε εκσπερματώνω μες στη Νίνη
Είτε εκσπερματώνω μες στη Λίλη
Είτε εκσπερματώνω μέσα στη Μεμέ
Πάντα μέσα στο σύμπαν χύνω φίλε μου.
Μήπως δεν είσαι τάχα το χυμένο σπέρμα μου
ώ Γαλαξία;


ΖΩΟ ΚΥΚΛΙΚΟ

______Στη θάλασσα και στους τόπους του Πάνα· στη γη που κέρατά
___της έχει τα δέντρα· στη Βάσω και στο θαλασσί μεταξωτό που της έφερε ο Γουέη από την Κίνα·
___στη δρακοντιά, στον Jean-Claude Villain, στις μέρες του Μαγιού, στην Αριάδνη.

Ω θεία ευχαριστία όταν το μουνί σου μου δαγκώνει και μου γλείφει το φαλλό
με το εξαίσιο στόμα του το ρόδινο το σάρκινο και υγρό.

Άρρητη ευφροσύνη που γνωρίζει μόνο της αγάπης ο θεός.

Γιατί δεν είμαστε εμείς τότε οι δυό
που ο καθρέφτης μάς κρατάει στην καρδιά του.
Είμαστε ένα ζώο κυκλικό· ο μαγικός
Δράκοντας-Κόσμος που δαγκώνει την ουρά του.


ΜΙΑ ΘΕΑ ΤΩΝ
(Αλλάζοντας φύλο σ' ένα ποίημα του Καβάφη)

Όταν καμμιά τους επερνούσεν, απ' της Διαγωνίου
την αγορά, περί την ώρα που βραδυάζει,
σαν νταρντανέ και τέλεια ωραία γκόμενα,
με τη χαρά της αφθαρσίας μες στα μάτια,
με τ' αρωματισμένα καστανόξανθα μαλλιά,
οι διαβάται την εκύττταζαν
κι ο ένας τον άλλονα ρωτούσεν αν την γνώριζε
κι αν ήταν Ελληνίς ή Αλβανίς, Βουλγάρα ή Ρωσίς. Μα μερικοί
που με περισσοτέραν προσοχήν παρατηρούσαν,
εκαταλάμβαναν και παραμέριζαν.
Κ' ενώ εχάνετο κάτω απ' τές στοές,
μες στές σκιές και μες στα φώτα της βραδυάς,
πηγαίνοντας προς τα Λαδάδικα που μόνο
την νύχτα ζουν, με όργια και κραιπάλη
και κάθε είδους μέθη και λαγνεία,
ερέμβαζαν ποια τάχα ήταν εξ Αυτών
και για ποιάν ύποπτην απόλαυσί της,
στης Τσιμισκή το πεζοδρόμιο κατέβηκε,
απ' τα Προσκυνητά, Πάνσεπτα Δώματα".


ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΣΕ ΕΝΤΑΦΙΑ ΛΗΚΥΘΟ

_______Στον Σάκη Δερμάνη, τον πολύτροπο

Ξέραμε ως τώρα πως οι πρόγονοι ημών
έφκιαχναν έπεα πτερόεντα, τουτέστιν φτερωτά.
Ξέρουμε τώρα πως επίσης θαυμαστά
πέη πτερόεντα εφκιάχναν. Κι εξ' αυτών

ένα ζωγραφισμένο σε μια λήκυθον
ευρέθηκε, σε τάφο γυναικείον,
(5ος αιώνας π.Χ., Αρχαίο Δίον).
Λεπτομερώς ο καλλιτέχνης δεν μας δείχνει το αιδοίον,

μα η γυναίκα με μια στερεή γραμμή
σκυμμένη παριστάνεται στο αγγείον,
γυμνή, βλέποντας πίσω της, με λάγνα προσμονή,
να 'ρχεται πέος φτερωτόν ως δώρο θείον.

_____________________________Αρχαίο Δίον, 1986-1999


ΑΠ' ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΤΟΣΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

_______________Στον soto206 που με κέφι μού έφκιαξε αυτή την ιστοσελίδα

Εσύ στυλάτο ΙΒΙΖΑ δεν έζησες τη δόξα των τριάντα χρόνων μου ως σαράντα.
Εσύ γνώρισες μόνο την πανέρμορφη Αριάδνη.

Όμως εσύ παλιό μου FIAT 127
εσύ και τι δεν άκουσε και τι δεν είδες.

Σύμπαν μικρό που σ' έλυωσαν οι τόσοι στεναγμοί της ευφροσύνης.
Που σε ξεβίδωσαν κουνήματα γλυκά, που σε σμπαράλιασαν
οι άγριοι σεισμοί των οργασμών.
Και τ' ουρανού σου από μέσα η οροφή πώς αχρηστεύτηκε, ξεσκίστηκε (μα τρύπησε σχεδόν)
απ' τα τακούνια τόσων γυναικών.


ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ

__________Στον αγαπημένο φίλο και ακρίτα Βασίλη Μαραγκό

Στα Ραϊνιώτικα βουνά στης Σόφιας τα σοκάκια
που κει συν δυο δεν περπατούν συν τρεις δεν κουβεντιάζουν
παρά πενήντα κι εκατό και πάλε φόβον έχουν
εγώ μονάχος πέρασα το σάκκο μου γεμάτο
Όμηρο, προφυλαχτικά, βούρτσα δοντιών, μολύβια,
και μπλοκ και διαβατήριο, ρεζέρβα σκουλαρίκι.

Βουνά και κάμπους έδειρα βουνά και καταράχια
νύχτες χωρίς αστροφεγγιά νύχτες χωρίς φεγγάρι
και τόσα χρόνια πού 'ζησα δω στον απάνω κόσμο
κανένα δεν φοβήθηκα απ' τους ανδρειωμένους.

Μα κει 'δα μια ξυπόλυτη και λαμπροφορεμένη
Πού 'χε του ρίσου τα πλουμιά της αστραπής τα μάτια.
Την κράζω να παλαίψουμε στα μαρμαρένια αλώνια
κι αυτή μου λέει προτιμά τα δροσερά σεντόνια.

Πήγαμε και παλαίψαμε στα δροσερά σεντόνια.

Κι όθε χτυπά ο ποιητής βαθύ αυλάκι κάνει
κι όθε χτυπά η μορφονιά ρύζι και γάλα βγάνει.

Πορτιέρηδες στην κλειδωνιά ήρθαν και βάλαν μάτι
να δουν τι θαύμα γίνεται σ' εκείνο το κρεββάτι.
Κι άλλος θωρεί τα πόδια της στους ώμους μου να βάνει
κι άλλος φτερούγες έβλεπε που αγγίζαν το ταβάνι.


ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Την άκουγα εκεί που κατουρούσε και της είπα:
-Θέλω να κατουρήσεις μια φορά μέσα στη χούφτα μου.
-Μα ναι,
θα κάνω ό,τι θες αγάπη μου· όλα θα σου τα κάνω.


ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΤΡΩΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Λένε πολλά για τις αιτίες που οδήγησαν
σε σύρραξη τους Τρώες και τους Έλληνες
στα 1400 π. Χ., στην Ιωνία.
Οι πιο μοντέρνες θεωρίες μας μιλούν για τη συνήθεια
του πλιάτσικου που φτάνει ως τις μέρες μας.
Οργανωμένες συμμορίες από κράτη, εταιρείες, βασιλείς,
πολιορκούσαν, έκαιγαν και άρπαζαν
κοπάδια, θησαυρούς, γυναίκες, δούλους.
Όμως εντύπωση εμένα πάντα μου 'καναν
οι λεπτομέρειες εκείνες σαν κι αυτή
που σαν οι Έλληνες εσύρανε τα πλοία τους
μαύρα και με τεράστια τα μάτια τους στην πλώρη
όταν οι Έλληνες εσύρανε τα πλοία τους
σε μακριά παράταξη εκεί στην αμμουδιά. Το πρώτο πράγμα
πού 'καμαν αφού στήσαν τις σκηνές τους
ήσανε τα λουτρά, με τους λουτήρες, με τις βρύσες
κ' ήταν μετά το στάδιο για τα παιχνίδια των αγώνων.

Βεβαίως χρειαζόντουσαν κοπάδια για τροφή
βόδια και πρόβατα και γίδια. Χρειαζόντουσαν
ψωμί και οίνο και ξυλεία, χρειαζόντουσαν
σκλάβες γυναίκες που γινόντουσαν
πολύ συχνά οι γλυκές συντρόφισσές τους
επάνω σε φλοκάτες κ' υφαντά της Αιτωλίας,
των Μυκηνών, της Θεσσαλίας, της Ιθάκης.
Βεβαίως και ζητούσαν, κ' υποχρέωναν ή άρπαζαν
αλλά ο πόλεμος δεν έγινε γι' αυτά.

Όταν γυμνή σε κοίταζα στο στρώμα μου
εκεί στο πέτρινο το σπίτι που για φύλακες
έχει αστερισμούς. Ενώ σε κοίταζα
έξω απ' τον καθρέφτη, ζωντανή μέσα στο χρόνο
ενώ σε κοίταζα κι απόλαυσα
ξανά και πάλι και ξανά και πάλι και ξανά
τη θεϊκή, τη φονική σου ομορφιά,
κατάλαβα καλά που αυτός ο πόλεμος
έγινε μοναχά για μια γυναίκα.


ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Μ' αρέσει η σκόνη πού 'μαστε, μ' αρέσει κι ο ιδρώς,
τα πόδια σου, η διχάλα τους κι ο μαύρος της αφρός.
Να ντύνομαι το σώμα σου, να γίνομαι θεός,
να γδύνομαι τη θάλασσα, να ντύνομαι το φως.




__________Σημ 1:  Το βιβλίο ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ, εχει εκδοθεί τον Ιούνιο, του 2004

                             απο τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ ( Σκουφά 71Α,  Αθήνα 10678 ).

 

                    Σημ 2: Παρακαλώ τους αναγνώστες να διορθώσουν ένα λάθος στη σελίδα 46 του βιβλίου αυτού. Στον πέμπτο στίχο

                            απο την αρχή το σωστό είναι  «μύηση σ' όλα τα επίπεδα ζωής» δηλαδή αφαιρείται το «της».  
 



ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ