|
Κήπος είναι η ποίηση με δέντρα οπωροφόρα μέσα εκεί τους ποιητές. Στον κήπο τούτον ο σοφός πάντοτε παίρνει αυτό που κάθε δέντρο από τη φύση του έχει να του προσφέρει· δεν ζητά μήλα απ' τη συκιά ή μανταρίνια από την κερασιά. Όμως οι άσοφοι κήπος της ποίησης δεν ξέρουν τι θα πει γι αυτό κι απ' τον παράδεισο των λόγων φεύγουνε πάντα, όπως ήρθαν, νηστικοί. |
|
ΑΙΓΥΠΤΟΣ
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΑΡΠΙΣΤΩΝ* Κάμε την καρδιά σου να ξεχάσει· μην την αφήνεις μέσα στο μαράζι. Άκουσε τις επιθυμίες σου. Χάρου εν όσω ακόμα ζεις· βάλε τα πιο εξαίσια φορέματα, βάλε πολύτιμα κοσμήματα κι αρώματα, χάρισε στην καρδιά σου όσα επιθυμεί. Στολίσου μ' όλα τα θαυμάσια, τα θεϊκά. Κάμε τις ηδονές σου όσο περισσότερες μπορείς. Κάμε τις υποθέσεις σου σ' αυτή τη γη. Ώσπου να 'ρθει η μέρα των θνητών εκείνων που η καρδιά τους πια σταμάτησε που δεν ακούνε πια τα μοιρολόγια μας που μες στον τάφο τους κλεισμένοι σημασία καμμιά δεν δίνουν για τη λύπη μας. Δόξαζε τη χαρά, το σήμερα, το φως. Για τίποτα μη θλίβεσαι σ' αυτό τον κόσμο. Χάρισε στην καρδιά σου όσα επιθυμεί. Κανείς δεν παίρνει τ' αποχτήματα στον τάφο του· κανείς ποτέ του δεν επέστρεψε από κει. |
|
ΓΛΥΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ*
_____ΙV Αυτή 'ναι μια συλλέκτρια αντρών. Σαν το φοροεισπράκτορα που ρίχνει μ' ακρίβεια το λάσο του στο μέσο των αγρών για να συλλάβει του φτωχού την αγελάδα. Με κάρφωσε μ' εκείνη τη ματιά της, με νάρκωσε με κείνο τα' άρωμά της μ' έπιασε σα με λάσο όταν τίναξε τα μακριά κι ολόμαυρα μαλλιά της. Και τώρ' αυτή σημάδι μού 'χει αφήσει με σίδερο καυτό μ' έχει σφραγίσει. |
|
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ (Εβραίοι)
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ Οι δυό μηροί σου είναι όρμος πού 'φκιαξε τεχνίτης δυνατός. Ο αφαλός σου είναι κρατήρας λαξευτός γεμάτος οίνο. Κ' είναι η κοιλιά σου σιταριού η θημωνιά περιφραγμένη από κρίνα. Τα δυο βυζιά σου ζαρκαδάκια είναι δίδυμα. Κ' είν' ο λαιμός σου ένας πύργος ελεφάντινος. Λίμνες της Εσεβών είναι τα μάτια σου. Κ' η μύτη σου είναι πύργος του Λιβάνου που κοιτά τη Δαμασκό. Το όρος Κάρμηλο είναι το κεφάλι σου. Κι έχεις σκεπάσει τα μαλλιά σου μ' ένα δίχτυ πορφυρό και σέρνουν οι πλεξούδες σου δεμένο βασιλιά. Πώς είσαι τόσο όμορφη, τόσο γλυκειά αγαπημένη! Το ανάστημά σου είναι όμοιο με του φοίνικα και οι μαστοί σου είναι σα σταφύλια. Είπα στο φοίνικα θ' ανέβω να μαζέψω τους καρπούς. Είπα το αμπέλι του κορμιού σου να τρυγήσω. Αχ η ανάσα σου ευωδιάζει σαν το μήλο και το στόμα σου έχει τη γεύση του κρασιού αγαπημένη. ΠΕΡΣΙΑ ΜΕΒΛΑΝΑ ΤΖΕΛΑΛΟΥΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ Χωρίς εσένα τα λουλούδια της αυλής γίνονται αγκάθια. Χωρίς εσένα το παγώνι της αυλής γίνεται φίδι. Χωρίς εσένα η ουράνια μουσική γίνεται θόρυβος. Χωρίς εσένα στον Παράδεισο κι αν μπω, είμαι στην Κόλαση. ΚΙΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ* Φυλάξου απ' το σπαθί το κοφτερό και η ζυγώνεις όμορφη γυναίκα. Απ' το σπαθί λαβώνεται το χέρι σου. Από την όμορφη γυναίκα η ζωή σου. Δεν κινδυνεύεις κάμνοντας μεγάλες αποστάσεις: Τα δέκα μέτρα φτάνουν για να σπάσει ένας τροχός. Του έρωτα ο κίνδυνος δεν βρίσκεται στα χρόνια. Μια νύχτα μόνο αρκεί για να ρημάξει τη ζωή σου. _____Μέγκ Τσιάο (751-814 μ.Χ). ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ Μ. Μ. Τους καρχαρίες ξέφυγα και νίκησα τους τίγρεις. Μ' έφαγαν όμως οι κοριοί. _____Μπ. Μπρέχτ,(1898-1956, Γερμανία). ΙΣΠΑΝΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ Κόρδοβα μακρυνή εσύ και μόνη. Φοράδα μαύρη, ολόγιομο φεγγάρι και μέσα στο δισάκκι μου ελιές. Παρ' όλο που τους δρόμους τους γνωρίζω στην Κόρδοβα δεν φτάνω εγώ ποτές. Φοράδα μαύρη, κόκκινο φεγγάρι. Μες απ' τον κάμπο μες από τ' αγέρι. Στης Κόρδοβας τους πύργους πώς να φτάσω; Ο θάνατος μου έστησε καρτέρι. Αχ τι μακρύς που είν' αυτός ο δρόμος. Κι αν είσ' εσύ φοράδα μου γενναία τίποτε και κανένας δεν με σώνει. Πριν απ' την Κόρδοβα ο Θάνατος με ζώνει. Κόρδοβα μακρυνή εσύ και μόνη. _____Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936) |